Tirkiye, di bin desthilatiya Erdogan de, Sûriyê xistiye nav dorhêla şerekî navxweyî yê xwînrêj. Dema ku xwepêşandanên gel dest pê kirin, li Sûriyê ne hêzek çekdarî û ne jî muxalefet hebû. Tirkiye hêzekê sereke bû, sînorên xwe pêşkêşî çeteyên mîna DAIŞ’ê dikir. Tirkiyê di her qonaxa şerê navxweyî yê xwînî de rolek wêranker lîst. Çawa ku di destpêkê de kir, dîsa rolek neyînî dilîze. Partiya Baas hilweşiya û gelê Sûriyê dikaribû destpêkek nû û rêxistinî bikira. Lê Tirkiyê hemû çavkaniyên xwe li HTŞ’Ê’ê pêşkêş kir, xwest serdestiya xwe ava bike. Di vê navberê de, êrîşî Kurdan û herêmên wan ên xweser kir, operasyonên leşkerî û derûnî pêk anî. HTŞ’ê bi çavgira bermahiyên Baas êrîşî deverên Elewiyan kir. Komkujî çêbûn. Niha, êrîş û komkujî li dijî Durziyan têne kirin. Tevî hemû binpêkirinên biryargehên şer û sûcên li dijî mirovahiyê, Tirkiyê bê şert û merc piştgirî da HTŞ’ê. Wan heta tometên li dijî sivîlan hatine kirin jî şermezar nekir. Çapemeniya di bin serweriya Erdogan de, li dijî  Durzîyan çeper girt. Tirkiyê li Sûriyê rejîmek yekgirtî, tûndrew û navendî ya hişk ferz kir da ku rê li ber bidestxistina statuyek ji aliyê Kurdan ve bigire. Ewqas ku Konseya Ewlekariya Neteweyî ya Tirkiyê (MGK) di civînên xwe de li ser van mijaran biryar da. Xwe mafdar dît ku ewqas bi nêzîkatî beşdarî pêşketinên siyasî yên welatekî din bibe, da ku destwerdanê li wî welatî bike. Dijî kurdîtî di dilê van hemûyan de bû. Kurd bi berdewamî dihatin tehdîdkirin û bi HTŞ’ê re lihevkirinên dijî-kurd hatin çêkirin.

Qaşo hikûmeta Tirkiyê ji bo avakirina yekîtî û xwişk-biratiya Kurd-Tirk di nav xwe de dixebite. Bi Îmraliyê re hevdîtin hene. Rêber Apo ji bo bidawîanîna şer û vekirina rêyên demokratîk nermbûn û vîneke bêhempa nîşan da. PKK hebûna xwe bi dawî anî û biryar da ku têkoşîna çekdarî bi dawî bike. Tevî vê yekê, hikûmetê gavên cidî neavêtiye. Hevpeyman û şopandinên dijî kurd li Sûriyê berdewam dikin. Însiyatîfên wan ên li Sûriyê fikarên li ser çareserkirina pirsgirêka Kurd zêde dikin. Gelê Kurd hişyar bûye, ji tiştê ku diqewime agahdar e û jê dipirse. Ger ew ê Kurdên li Tirkiyeyê bipejirînin û dev ji dijminatiyê berdin, çima ew qas li ser tinekirin û jiholêrakirina Kurdên li Sûriyê disekinin? Çima ew piştgiriyê didin hêzên mîna HTŞ’Ê’ê, ku girêdayî El Qaîdeyê ye? Çima ew HTŞ’ê ji Kurdan û Rêveberiya Xweser a ku wan ava kiriye tercîh dikin? Ma HTŞ’ê li gorî Kurdan nêzîktirê Tirkiyê ye? Ev pirsên ku gelê Kurd dipirse ew e. Tirkiye, ligel HTŞ’ê, ji bo bêparkirina Kurdan ji statuya wan, di nava her cûre komplo û pîlanan de ye. Ew berdewam dikin ku herêmên ku Ereb lê dijîn, bi taybetî yên li Dêra Zor û Reqayê, birêxistin bikin û wan rêxistin bikin ku ji Rêveberiya Xweser veqetin. Wan eşîrên Bêdawî wekî hincet ji bo têkbirina Durzî û destpêkirina operasyonên leşkerî nîşan dan. Qaşo, di navbera van eşîran û Durzîyan de pevçûn hebû û hêzên hikûmetê ji bo destwerdanê diçûn. Derket holê ku ev pîlanek pêşwext bû. Hêzên hikûmetê neçûn û pevçûnê nerawestandin. Niyetek wan a wisa tinebû. Wan êrîşî Durziyan kirin û Siwêda wêran kirin. Bi sedan kes kuştin û li dû xwe tirs belav kirin. Ger Îsraîl destwerdan bikira, ev komkujî dê bibûya sedema paqijkirina etnikî.

Hikûmeta Tirkiyeyê hewl da ku serdestiya HTŞ’ê li Sûriyê mayinde bike. Lê, HTŞ’ê li Sûriyê bingehek xurt tinebû. Hişmendî an jî bîrdoziyeke wan tinebû ku gelê Sûriyê di nav xwe de bigire. Ger hikûmeta demkî hêzên ji Bakur û Rojhilatê Sûriyê, Durzî, Elewî û derdorên cûdaxwaz û demokratîk di nav xwe de bigirta, wê demê ev qirkirin û komkujî çênebûya. Li şûna avakirina rêveberiyek hevseng, her tişt ji HTŞ’ê re ma. Bi taybetî Tirkiyê HTŞ’ê xurt kir ku polîtîkayên xwe li ser Sûriyê ferz bike. Encam komkujî, wêranî û koçberiya nû bû! Li kêleka Tirkiyê, Brîtanyayê rola herî neyînî lîst. Brîtanya, bi berdewamî rejîma El-Şera li ser gelê Sûriyê ferz kir. Wê ji bo misogerkirina beşdariya DYA û Ewropayê xebitî. Tevî van komkujiyan, Brîtanyayê helwesta xwe ya li dijî HTŞ’ê neguhertiye. Niha, herî kêm saziyên DYA yên wekî Wezareta Derve dibêjin ku divê HTŞ’ê ji ber van komkujiyan berpirsiyar be. Kongreya Amerîkî qismî seferber bûye. Hin kesan dest pê kirine ku bibêjin ev yek bi HTŞ’ê re berdewam nake. Lê Brîtanya israr dike ku piştgiriyê bide HTŞ’ê.

Hêza rêxistinkirî û demokratîk û xwedî ezmûn a Sûriyeyê rêveberiya xweser e. Hêza leşkerî ya perwerdekirî û displînkirî ya ku li dijî DAIŞ’ê şer dike QSD ye. DYA û Ewropa û bi taybetî Tirkiye, ji bo jiholêrakirina van hêzan û radestkirina wan ji HTŞ’ê re dixebitin. Li Sûriyeyê artêş tune. Komên ku ew jê re dibêjin artêş, komên girêdayî DAIŞ û El-Qaîdeyê ne ku Elewî û Durzîyan komkûjiyê de derbas dikin. Ew dixwazin hêzek mîna QSD’ê bixin bin serweriya wan da. Rêveberiya Bakur û Rojhilatê Sûriyê xwedî ezmûneke deh salan e. Hemû ol, bawerî, gel û çandan hembêz kiriye. Kariye wan bi aştiyane bîne cem hev û bi hevre bide jiyan kirin. Rêveberiyek demokratîk ava kiriye. Dixwazin vê avahiya berfireh û çaresernexwaz ji holê rakin û bixin bin fermandariya HTŞ’ê. Barrack dema ku digot “yek artêş, yek hikûmet, yek dewlet” mebesta wî ev bû. Sûriyeke ku radestî HTŞ’ê tê kirin an Sûriyeke demokratîk û berfireh? Divê hilbijartin li gorî wê were kirin.