Dem carna di nava wêneyekî de disekine...

Carna mirov di kenekî te de dialiqe.

Weke ku tu li wir bêhnê distîne. Tu li wê derê hîn jî ji bo me hêvî dike.

Û em bi wê hêviyê meşa xwe dewam dike. Li gel her tiştî...

Ji bo wê heqîqeta ku te jê bawer dikir, her demsal yek bi yek winda dibe di vê gerdûnê de. Îloneke din bêyî te derbas dibe...

Bawerî, îrade û biryardariya te her tim ji me re bû hêvî. Gotineke te, nêrîneke te, kenekî te rê nîşanî me da. Carna jî te bi bêdengiya xwe rê nîşanî me da.

Li pişt her destpêkekê dengê te hebû, di her hembêzkirinê de germahiya te...

Ji ber tu ne tenê bi sekn, helwest, jest û gotinên xwe, her wiha bi bêdengiya xwe jî perwerdekar bû.

Di nava qelebalixiyê de weke çiyayekî bi heybet bû, di nava bahozê de weke findeke vêketî bû.

Lewma ji niha û pê ve ne dikarim te bi tenê bifikirim, ne jî xwe ji te cudatir...

Gerdûna nava me bi te re zêde bû.

Belê, em birîndar in. û belê, em mîna bajarokekî terikandî westiyayî ne. Lê belê ev birîn, ev westandin ne nîşaneya tinebûn û têkçûnekê ye. Şopa hezkirinekê ye, rastiyekê ye, heqîqetekê ye. Mirov carna şopa herî kûr li cihê herî bêdeng vedişêre.

Mirov carna nikare xatir ji hevrêyê xwe yê di dilê xwe de biwaze. Ji ber ku xatirxwendin bi rastî jî tê wateya destjêberdanê.

Lewma ez ê bi te re biaxivim, nameyan ji te re binivîsînim, navê de bi bêdengî bi bîr bînim. Ji ber ku ev yek hînbûnek nîne, sondeke hevrêtiyê ya heta dawiya temen e.

Bi germahiya makîneyeke wêneyan a berê, bi wê gotina destpêkê ya di nava min de û bi te re destpê dike, ez ê li benda te bim.

Carna li serê çiyayekî dibe ku em li hev rast bên, carna li nava tehtan, carna di wê bêdengiya bê de ez ê bi nefesa te bihesim.

Ji bo kêliyekê... Weke ku qet derbas nebûye, weke ku qet neçûye...

Wê bibe rêyek di hundirê me de, rêyek ku kes pê nizane, tenê yên ku tê bîra wan dikarin tê de bimeşin.

Û di wê rêyê de em ê bi te re li kêleka hev, bêyî ku navê te bibêjin bimeşin.

Ji ber ku têkiliyek di navbera me de ava bû ku êdî pêwîstiya xwe bi gotinan nîne. Dema ku darên bihîvan bişkivîn, di nava her tovekê de wê bîranînek biherike.

Weke kenê de pak, weke berxwedêriya de xurt...

Her biharê wê jinûve bang li te bike bi zimanê xakê.

Tu tevlî gerdûnê bû, lê gerdûn bi xwe veguherî te. Êdî kengî li ezmanan dinihêrim, mîna stêrkekê tu dikeve hundirê min.

Çirûskek, nîşaneyek an jî dibe ku bêdengiyek weke te ji kûrahiyê tê. Ne ji bîrkirin, lê hewldana fêhmkirinan te.

Ji ber vê yekê di her rêyê de em te ji nû ve di nava xwe de ava dikin. Û ez... Ez ê her şevê ji te re binivîsînim.

Bêyî ku navê te bilêv bikim di her hevokê de ez ê bang li te bikim.

Ji ber ku ev êdî ne şînek e, ev êdî şêweyekî hebûnê ye. Weke du gerdûnên veguherîne hev...

Û zanibe, ez ê dîsa li hemû deriyên sînor li benda te bim.