Berî ku em dest pê bikin divê ev pirs were pirsîn? Ma mirov bi keda xwe dijî yan ji bo keda xwe dijî?

Destpêka 1’ê Gulanê vedigere grevên mezin ên ku ji hêla karkerên li Chicago ya DYE’yê di sala 1886’an de dest pê kirin ku rojek xebatê ya 8 seatan dixwazin. Bûyera Haymarket a ku di vê serdemê de pêk hat bû sembola tevgera kedê; Rêberên kedê yên îdamkirî 1’ê Gulanê ne tenê kirin roja têkoşînê, di heman demê de kirin roja bîranîn û hevgirtinê. Enternasyonala Duyemîn a ku di sala 1889’an de li hev civiya, 1’ê Gulanê wek roja hevpar a çîna karker a li seranserê cîhanê îlan kir û ev roj veguherî cejneke dîrokî ya kurewî. Di dîrokê de 1’ê Gulanê serhildanek li dijî newekheviyên ku ji aliyê nîzama kapîtalîst a nûjen ve hatine afirandin e. Bi şoreşa pîşesazî re keda mirovan bi daxistina asta makîneyê û dem û laş di bin kontrola sermayê de ma. Modernîteya kapîtalîst bi metakirina kedê, mirov ji heqîqeta wê qut kiriye.

Mirovê ku berhem diafirand, anî asta heyînekî ku berheman xerc dike û îtad dike. Lê belê ked girêdana herî kûr e ku mirov bi xweza û civakê re ava dike. Dema ku ev girêdan têk diçe, mirov ne tenê feqîr dibe; wateya jiyanê jî winda dike. Tevgerên karkeran ên li dijî vê yekê derdikevin ne tenê ji bo saetên karkirina kurttir; daxwaza naskirina rûmeta mirovan e. Ev daxwaz ne demek berê ye, lê têkoşînek e ku îro bi awayên cuda berdewam dike. Ji ber ku kast awayê îstismarkirina kujer bi girtina her cure bergan diguherîne, lê cewhera wî îro bi polîtîkayên naziktir berdewam dike. Dîsa keda jinê rastiya herî kûr e ku di dîrokê de nayê dîtin. Jinên ku tevî di her warê jiyanê de hilberînin jî hatine bê qîmet kirin, di eslê xwe de cewherê civakê ye. Bêyî azadiya jinê ked nayê azad kirin; Bêyî azadiya kedê civak nikarê azad bibe. Ji ber vê yekê 1’ê Gulanê di heman demê de roja azadiya jinê ye.

1’ê Gulanê ne tenê rojek li ser salnameyê ye; ev îfadeya dîrokî ya îradeya mirovahiyê ya ji nû ve avakirina xwe ye. Di vê çarçoveyê de ked ne tenê kategoriyeke aborî ye; ew şêweyekî çalakiyê ye ku tê de mirov hebûna xwe bi wate dike û xwe li tevlî cîhanê dike ye. Ji ber vê yekê 1'ê Gulanê ne tenê roja karkeran e, her kesê ku wateya mirovbûnê dipirse ye.  Ji ber ku mirov, ne wek ku dixebite; Ji ber ku haya wî ji rola ked û têkiliyên nirxê yên heyî heye, pê dihese ku ew ber bi azadiyê ve diçe. Civaka azad tenê bi keda azad pêkan e. Xebata azad ne serdestiya dewletê û ne jî sermayeyê qebûl dike. Ked tenê dema ku bi hev re û bi hişmendiyeke exlaqî-siyasî di nava civakeke demokratîk de were birêxistinkirin, azad dibe. Ji ber vê yekê, 1’ê Gulanê ne tenê rojek e ji bo daxwaza mafan e; banga avakirina jiyaneke nû ye.

Di damezirandina PKK’ê de ku wek tevger, navê li xwe kiriye de jî diyar dibe ku bê çiqasî têkiliya wê bi 1’ê Gulanê re heye. 1'ê Gulanê navê xwe weke partiya karker, karmend û kedkaran di vê wateyê de digire. Dema ku 1'ê Gulanê cejn bû, PKK'ê veguherand rêzeçiyayên azadiyê û bû çavkaniya jiyana sosyalîst. Ji aliyê PKK’ê ve 1'ê Gulanê ne tenê roja çîna karker e, di heman demê de sembola têkoşîna ji bo kedê û lêgerîna azadiya gel e. Tevger vê rojê weke qadeke hişyariyê dibîne ku bi zilm û îstîsmara aborî ya li ser gelê Kurd dibîne û bi sernavê weke berxwedana kolektîf berfireh dike. Ji ber vê yekê, 1'ê Gulanê wateyek berfirehtir dide ku wekheviya neteweyî û gel, azadiya baweriyan, çîn û pîvanên civakî bi hev ve girêdayî ne, ango wateyek berfireh dide.

1'ê Gulanê ne tenê roja karkeran e; ji bo têkoşînê bingehek e ku ked, nasname, azadiya jinê û mafê çarenûsa gelan bi hev ve girêdide ye. Ev yek ji 1ê Gulanê re naverokeke siyasî û îdeolojîk a pir qat ji wateya wê ya klasîk wêdetir dide qezenc kirin. 1'ê Gulanê qada ku rageşiya di navbera desthilatdarî û kedê de xuya dike ye. Pergal dixwazin vê rojê bi merasîmkirina wê bêbandor bikin; Lêbelê, 1’ê Gulanê di xwezaya xwe de bîreke ku nayê kontrolkirin e. Li kolanê, di beden de û di deng de ji nû ve diwelide. Di vî warî de ne tenê roja lêgerîna mafan e; kêliya welidîna cewher e. Cihê ku mirov bêje “ez heme” siyasî dibe. Ked eynika têkiliya ku mirov bi xwe re ava dike ye. Kesê ku ji keda xwe biyanî dibe, ji xwe biyanî dibe. Ji ber vê yekê 1'ê Gulanê banga di ferqê de bûyînê ye. Ji ber ku azadî di girêdana ku mirov bi keda xwe ava dike de veşartiye. Yê ku keda xwe winda dike dema xwe winda dike; yê ku dema xwe winda dike xwe winda dike.

Di encamê de 1ê Gulanê; bîra rabirdûyê, têkoşîna îro û avakirina pêşerojê ye. Ev roj banga vegerandina heqîqeta xwe ye. Ked ne tenê ji bo jiyankirinê ye, ji bo ku mirovbûn bimîne jî pêwîst e.

Her ked tovê azadiyê ye.